هربار میریم خونه ببینیم قلبم پر درد میشه

همش با خودم میگم این همه خونه خالی تو این شهر هست و یکیش مال ما نیست

اونوقت بعضیا چند تا چند تا دارن

چرا ما نیستیم جزو اون بعضیا ؟ کجارو اشتباه رفتیم؟

چرا هی نمیشه ؟

خیلی خسته شدم

نمیدونم چطور بگم ولی هیچ چیز زندگیم درباره خودم نیست

اصلا دیگه خودم و وجود خودم رو حس نمیکنم

انگار نیستم

نمیدونم کاری که تو ذهنم هست رو شروع کنم یا نه ؟ خیلی پر هزینه میشه برام ولی چیزیه که سال هاست میخوامش . مطمئن نیستم بتونم درامدی داشته باشم ازش

در یک نمیدونم و نمیتونم خاصی به سر میبرم

ذره ای امید و اعتماد به خودم ندارم

به قول گریسی

I never said it, but I know that I
Can't picture anything past 25
Not like I care to know the time and
Not like I'm looking for that silence
Self diagnosing 'til I'm borderline
I'll do whatever helps to sleep at night
Until I'm feeling like an island
Until I'm strong enough to hide it
What was I thinking looking for a sign?
As if I've ever seen the stars align
Somebody take over the drive and
Somebody notice how I'm trying

خیلی ناله میکنم جدیدا

میخوام خودمو جمع کنم ولی چیزی ندارم بهش چنگ بزنم بهش تکیه کنم به امیدش باشم

واقعا ندارم

از خودم متنفرم وقتی اینطوری میشم

من فقط خیلی به بن بست خوردم

دیدی بعضی ادما یه نقطه عطف دارن تو زندگیشون ؟ خیلی حسودیم میشه

من همیشه دنبال اون نقطه بودم دنبال اون جایی که بگم زندگی من از اینجا خوب شد

ولی هیچی نشد

خیلی شرم اوره که من الان دارم اینا رو مینویسم دو سال پیش یا حتی سه سال پیشم داشتم همینارو مینوشتم

All of me, a wound to close
But I leave the whole thing open
I just wanted you to know
I was never good at coping

تا کی قراره اینطوری باشه ؟